Po słonecznej stronie

Maroko kończy budowę jednej z największych słonecznych elektrowni cieplnych na świecie: kompleks solarny NOOR na marokańskiej pustyni do końca tego roku może zaopatrywać w prąd ze słońca 1,3 miliona Marokańczyków. Ten północnoafrykański kraj pokazuje w ten sposób, jak kraje bogate w słońce mogą zapoczątkować transformację energetyczną.

Warzazat, miasto na południowym wschodzie Maroka, znane dotąd głównie jako plener filmów i seriali, takich jak „Gladiator” czy „Gra o tron”, w ostatnich latach stało się sceną zrównoważonego zaopatrzenia w energię. Prowincja o tej samej nazwie, w której leży Warzazat, ma jedno z najwyższych rocznych nasłonecznień na świecie – ponad 2500 kWh na metr kwadratowy – i jest przez to idealnym miejscem na budowę elektrowni słonecznej pełnej superlatywów.

Król Mohammed VI osobiście otworzył w lutym 2016 roku pierwszą elektrownię parku słonecznego. NOOR 1 – po arabsku „światło” – była pierwszą z czterech elektrowni podłączoną do sieci. NOOR II też już dostarcza prąd, a dwie ostatnie elektrownie są w końcowej fazie budowy. Mają być gotowe pod koniec tego roku. Kompleks solarny NOOR zajmuje 30 kilometrów kwadratowych. To tyle, co 4200 boisk piłkarskich.

Również Niemcy znacząco wspierają finansowo ten wielki projekt. Całkowity koszt NOOR wynosi około 2,2 miliarda euro. Niemiecki wkład, przez bank KfW oraz ministerstwa współpracy rozwojowej i środowiska, wynosi łącznie około 829 milionów euro. Projekt realizują m.in. marokańska agencja energii słonecznej MASEN i SENER, hiszpańska grupa inżynieryjna.

Jak powstaje prąd ze światła słonecznego?

W kompleksie solarnym NOOR stosuje się różne technologie słoneczne. W skład kompleksu wchodzą dwie elektrownie z rynnami parabolicznymi, elektrownia wieżowa i elektrownia fotowoltaiczna. Razem mają moc 580 megawatów. Żaden inny kraj na świecie nie zbudował tak dużego kompleksu słonecznego łączącego różne technologie w jednym miejscu.

W NOOR I (160 MW) i NOOR II (200 MW) lustra paraboliczne skupiają promienie słońca i kierują je na rury. W środku znajduje się ciecz, która jest podgrzewana w obiegu pary wodnej. Para wodna napędza następnie zwykłą turbinę. NOOR III to elektrownia wieżowa o mocy 150 MW. Tysiące pojedynczych luster skupiają promienie słońca i odbijają je na szczyt wieży o wysokości ponad 240 metrów. Uzyskana energia jest przekazywana przez obieg pary.

Największym atutem tych trzech elektrowni są magazyny ze stopioną solą, dzięki którym prąd można wytwarzać także po zachodzie słońca. NOOR IV będzie natomiast elektrownią fotowoltaiczną o mocy około 70 MW.

Prąd wytwarzany w Warzazacie jest przeznaczony przede wszystkim na własne potrzeby Maroka. Mimo to ten wielki projekt podsyca marzenie, by kiedyś eksportować przyjazny dla klimatu prąd słoneczny do zaopatrzenia Europy w energię. Kto wie, może afrykańskie słońce wkrótce zaświeci w naszych salonach?

Także nasz artykuł o Biblioteca Pública Pompeu Fabra w Hiszpanii opowiada o nowym pomyśle na pozyskiwanie prądu ze słońca.

Autorka: Saskia Lössl

Zdjęcie w nagłówku © SENER