Nauka w słońcu

Ponad 170 lat temu naukowcy odkryli podstawy wykorzystania energii słonecznej. Ale minęło kolejne 120 lat, zanim wykorzystanie energii słonecznej stało się technicznie możliwe. Dziś tak zwana fotowoltaika jest stałą częścią naszego zaopatrzenia w energię. Pewne miasto w Hiszpanii miało szczególny pomysł, jak wytwarzać nią prąd.

Rozwój energii słonecznej to prawdziwa historia sukcesu. Pod koniec lat pięćdziesiątych w lotach kosmicznych zaczęto używać pierwszych modułów solarnych do satelitów. Wkrótce położono podstawy pod wykorzystanie prądu ze słońca. Dziś moduły solarne są wszędzie w naszym życiu. Zasilają kalkulatory, ale też parkometry. Pokrywają dachy i fasady. Także SONNENGLAS^® magazynuje promienie słońca i zamienia je w światło.

Przez kosmos – z siłą słońca (Copyright: NASA)

Prawie 20 lat temu projektanci Biblioteca Pública Pompeu Fabra w Hiszpanii mieli kolejny genialny pomysł, by z dużą wizją zastosować zasadę fotowoltaiki – zamiany padającego światła na energię. Był to pierwszy projekt tego rodzaju w Unii Europejskiej. Biblioteka została otwarta w 1997 roku w Mataró w Hiszpanii i w środku wygląda jak typowa nowoczesna biblioteka. Jasno, dużo jasnego drewna i szkła.

Hightech na zewnątrz, skupiona wiedza w środku

Miejsca jest tu dość. Jako odwiedzający możemy patrzeć w górę aż po dach. Do czytelni na piętrze elegancko prowadzi rampa. Ale prawdziwy trik jest gdzie indziej. Budowniczowie publicznej biblioteki mieli bowiem szczególny pomysł, jak zapewnić budynkowi światło.

Po słonecznej stronie

Pomysł rozumiesz, gdy tylko wyjdziesz z biblioteki. Miasto Mataró, na wybrzeżu Morza Śródziemnego, 20 kilometrów na północ od Barcelony, wykorzystuje siłę słońca, by zasilać prądem budynek o powierzchni 2640 metrów kwadratowych. Mataró ma około 100 tysięcy mieszkańców. Słońce świeci tu około 2300 godzin w roku.

Wizualnie biblioteka wyraźnie odcina się od zielonego pola. Biblioteka jest prostokątna, główna fasada ma 225 metrów kwadratowych i jest skierowana na południe. Krzemowe ogniwa słoneczne lśnią na niebiesko. Są na południowej fasadzie i dzięki temu stale ładuje je słońce. Fasada budynku składa się z półprzezroczystych polikrystalicznych ogniw słonecznych. Na dachu jest jeszcze więcej paneli słonecznych.

Dzięki tej konstrukcji biblioteka wytwarza dość prądu, by pokryć dużą część własnego zapotrzebowania. Gdy brakuje światła słonecznego, biblioteka pobiera prąd z sieci. I odwrotnie: oddaje prąd do sieci, gdy instalacja solarna wytwarza więcej energii, niż potrzeba.

W czytelni naprawdę zapala się nam w głowie światło.

Zdjęcie w nagłówku © Biblioteca Pompeu Fabra