Riders of the Sun
Spotykają się, żeby jeździć na rowerach. My przywieźliśmy SOMO. Wieczór o świetle, które dopasowuje się do tego, czego potrzeba – nawet jeśli to improwizacja.
Spotykają się, żeby jeździć na rowerach. Rowery szosowe, jaskrawe koszulki, kaski we wszystkich kolorach.
W pewną marcową niedzielę dołączyliśmy do nich. Przywieźliśmy SOMO w prezencie: w przezroczystych i pomarańczowych Adventure Mounts.

Nie lampka rowerowa. A jednak jedzie z nami.
SOMO nie jest lampką rowerową i tak go nie sprzedajemy. Stworzyliśmy go jako jedno światło do wielu miejsc: w słoiku na stole, w Adventure Mount przy plecaku, na gałęzi, w dłoni.
Kolarze długo się nad tym nie zastanawiali. Pętla na kierownicę, do tego opaska zaciskowa. Ktoś poprosił o nożyczki. Ktoś inny przywiązał swój, zanim zdążyliśmy zapytać.

Potem pytanie: czy każdy ma światło? I odliczanie: „Raz, dwa, trzy – włączamy”.

Światło, które się dopasowuje
Dla nas to jest prawdziwa historia. Światło nie musi być stworzone do wszystkiego. Musi tylko móc jechać z tobą. W dzień SOMO ładuje się na słońcu, wieczorem daje ciepłe światło. Gdzie jest jego miejsce, decyduje ten, kto go trzyma.


Gdy zrobiło się ciemno, SOMO wciąż świeciły.
Stworzyliśmy SOMO do miejsc, w których wieczorem nie czeka gniazdko. Tamtej niedzieli takim miejscem była grupa młodych ludzi z rowerami. Nigdy tego tak nie planowaliśmy. A jednak pasowało.
Film: Riders of the Sun, 2026.