Cześć, jestem Yvonne

Sonnenglas Stories: cześć, jestem Yvonne!

W 2011 roku Yvonne była jedną z pierwszych pracownic produkcji Sonnenglas w Johannesburgu. Sześć lat później nadal uczestniczy w każdym etapie produkcji naszego lampionu słonecznego. Sama mówi: moja praca spełniła moje marzenia…

Uścisk dłoni Yvonne jest zaskakująco mocny jak na kogoś o jej posturze. Przy pierwszym spotkaniu nie spodziewasz się takiej siły. Ale gdy oprowadza cię po hali produkcyjnej Sonnenglas w centrum Johannesburga, od razu widać, że ta 29-latka ma w sobie mnóstwo energii. Zna wszystkich w zespole i każdy kąt warsztatu. Nic dziwnego: Yvonne pracuje tu już sześć lat. Była jedną z pierwszych osób, które składały lampion słoneczny.

Dziś ta mama dwójki dzieci jest kierowniczką zmiany. Zawsze ma czas, by wysłuchać współpracowników. Żartuje z dwiema młodymi kobietami, które lutują akumulatory do modułów solarnych, i idzie dalej. Kilka metrów dalej zatrzymuje się przy stole i chwilę rozmawia z grupą mężczyzn, którzy pakują lampiony Sonnenglas – dopiero po dokładnym sprawdzeniu, czy każdy lampion słoneczny działa jak należy.

Z miłością robione ręcznie w RPA

Gdy Yvonne trzyma dziś w rękach Sonnenglas, jest tak samo dumna jak pierwszego dnia pracy, kiedy zrobiła swoje pierwsze światło solarne. Bardzo dobrze pamięta ten dzień. Miała wtedy 23 lata i mieszkała w Alexandrze, townshipie pod Johannesburgiem. „Tamten poniedziałek był zimny, bo był sierpień. W RPA to zima. Byłam taka podekscytowana, bo naprawdę nie miałam pojęcia, jak można wytwarzać energię słoneczną”, opowiada, odkręcając moduł solarny ze słoika i pokazując nam wnętrze Sonnenglas – jego serce. Dziś jest inaczej. Mówi, że mogłaby złożyć Sonnenglas prawie z zawiązanymi oczami, i wybucha śmiechem. „Gdy zajrzysz do środka lampionu, od razu widzisz, że jest zrobiony ręcznie. Wszyscy jesteśmy z tego ogromnie dumni”.

Yvonne jest też ogromnie dumna z tego, co osiągnęła osobiście w czasie pracy w Sonnenglas. „Zawsze marzyłam o studiach. Ale edukacja jest droga, a moja rodzina była biedna. Mieliśmy pieniądze akurat na zakupy. Najczęściej chodziliśmy boso, bo rodziców nie było stać na buty”, opowiada, oprowadzając nas dalej. Yvonne przez jakiś czas szukała pracy, co w RPA było i nadal jest trudne. Przy ponad 25 procentach ludności bez pracy miejsc pracy, a zwłaszcza dobrych miejsc pracy, jest mało. Yvonne pracowała jako kasjerka i kelnerka. Miała szczęście, że znalazła tę pracę, ale była sezonowa i ciągle się martwiła, czy wyżywi rodzinę dłużej niż przez jeden sezon.

Marzenie się spełnia

W 2011 roku zobaczyła ogłoszenie w gazecie. „Szukali młodych ludzi, którzy po maturze szukali pracy. Bez wymaganego wykształcenia. Więc złożyłam podanie”. Yvonne dostała pracę i od tego czasu pracuje w produkcji Sonnenglas. Została kierowniczką zmiany w dziale elektroniki. Dziś jako brygadzistka odpowiada za cały łańcuch produkcji.

*Yvonne mieszka teraz z rodziną poza townshipem Alexandra._

Teraz marzenie Yvonne o studiach przestało być tylko marzeniem. Stało się realną szansą. „Poszłam do szefa i powiedziałam, że chcę rozwijać umiejętności i uczyć się więcej. Zapytałam więc, czy firma mnie wesprze. A on powiedział: tak”.

Yvonne rozpoczęła studia z zarządzania i ukończyła je z sukcesem.
Z mężem i dwójką dzieci mieszka teraz we własnym domu poza townshipem. Dom stoi zaledwie kilkaset metrów od jej dawnej okolicy, Alexandry, więc przyjaciele i sąsiedzi często wpadają w odwiedziny.