Hoi, ik ben Yvonne

Sonnenglas Stories: hoi, ik ben Yvonne!

In 2011 was Yvonne een van de eerste medewerkers in de productie van Sonnenglas in Johannesburg. Zes jaar later is ze nog steeds betrokken bij elke stap in de productie van onze zonnelantaarn. Ze zegt het zelf: mijn baan heeft mijn dromen waargemaakt…

De handdruk van Yvonne is verrassend stevig voor iemand van haar postuur. Bij een eerste ontmoeting verwacht je zoveel kracht niet. Maar als ze je rondleidt door de productiehal van Sonnenglas in het centrum van Johannesburg, merk je meteen dat deze 29-jarige vol energie zit. Ze kent iedereen in het team en elke hoek van de werkplaats. Dat is geen wonder: Yvonne werkt hier al zes jaar. Ze was een van de eersten die de zonnelantaarn maakten.

Vandaag is de moeder van twee kinderen ploegleider. Ze heeft altijd een luisterend oor voor haar collega’s. Ze maakt een grapje met twee jonge vrouwen die de accu’s voor de zonnemodules solderen en loopt dan verder. Een paar meter verderop blijft ze bij een tafel staan en kletst ze even met een groep mannen die de Sonnenglas-lantaarns inpakken – pas nadat ze grondig hebben gecontroleerd of elke zonnelantaarn goed werkt.

Met liefde handgemaakt in Zuid-Afrika

Als Yvonne vandaag een Sonnenglas in handen heeft, is ze net zo trots als op haar eerste werkdag, toen ze haar eerste zonnelicht maakte. Ze herinnert zich die dag nog heel goed. Yvonne was toen 23 en woonde in Alexandra, een township bij Johannesburg. “Het was koud die maandag, want het was augustus. Dat is winter in Zuid-Afrika. Ik was zo opgewonden, want ik had echt geen idee hoe je zonne-energie kon opwekken”, vertelt ze terwijl ze de zonnemodule van de pot draait en ons de binnenkant van het Sonnenglas laat zien – het hart ervan. Vandaag is dat anders. Ze zou een Sonnenglas bijna geblinddoekt in elkaar kunnen zetten, zegt ze, en ze schiet in de lach. “Als je naar de binnenkant van de lantaarn kijkt, zie je meteen dat hij met de hand is gemaakt. Daar zijn we allemaal ontzettend trots op.”

Yvonne is ook ontzettend trots op wat ze persoonlijk heeft bereikt in haar tijd bij Sonnenglas. “Ik heb altijd gedroomd van studeren. Maar onderwijs is duur en mijn familie was arm. We hadden net genoeg geld voor boodschappen. Meestal liepen we op blote voeten, omdat mijn ouders geen schoenen konden betalen”, vertelt ze terwijl ze ons verder rondleidt. Yvonne zocht een tijd naar werk, wat in Zuid-Afrika moeilijk was en nog steeds is. Met meer dan 25 procent van de bevolking zonder werk zijn banen, en vooral goede banen, schaars. Yvonne werkte als caissière en als serveerster. Ze had geluk dat ze dat werk vond, maar het was seizoenswerk en ze maakte zich voortdurend zorgen of ze haar gezin langer dan een seizoen te eten kon geven.

Een droom komt uit

In 2011 zag ze een vacature in de krant. “Ze zochten jonge mensen die na hun eindexamen werk zochten. Geen opleiding nodig. Dus ik solliciteerde.” Yvonne kreeg de baan en werkt sindsdien in de productie van Sonnenglas. Ze werd ploegleider op de afdeling elektronica. Vandaag is ze als voorvrouw verantwoordelijk voor de hele productieketen.

*Met haar gezin woont Yvonne nu buiten de township Alexandra._

Nu was Yvonnes droom om te studeren niet langer alleen een droom. Het werd een echte kans. “Ik ging naar mijn baas en zei dat ik mijn vaardigheden wilde verbeteren en meer wilde leren. Dus ik vroeg of het bedrijf me zou steunen. En hij zei ja.”

Yvonne begon aan een studie bedrijfskunde en rondde haar opleiding met succes af.
Met haar man en haar twee kinderen woont ze nu in haar eigen huis buiten de township. Het ligt maar een paar honderd meter van haar oude buurt Alexandra, dus vrienden en buren komen vaak langs.